๏ จันทร์เอย...
ฤๅจันทร์เย้ยยิ้มเย้าคนเขลาขลาด
ปล่อยเวลาปล่อยใจให้พลั้งพลาด
แลหวั่นหวาดวายวิบเพียงพริบดาว

๏ ลมเอย...
ฤๅลมเอ่ยเพลงร่ำค่ำคืนหนาว
แทนหัวใจเพรียกหาน้ำตาพราว
สะทกร้าวรอนทรวงห่วงบางใคร

๏ ฝนเอย...
ฤๅฝนเคยหลงรักทักแดดใส
พอฝนซาฟ้าสางบนทางไกล
จึงเห็นรุ้งรำไรมาหยอกฟ้า

๏ ฤๅเธอ...เป็นเช่นนั้น
เพียงชั่ววันกลับกลายคล้ายแปลกหน้า
เพียงชั่วคืนล่วงผ่านหวานน้ำตา
ฤๅทุกสิ่งธรรมดาเป็นเช่นนั้น...
.


ความคิดถึงที่พาให้ใจฉันมาพบเธอ

ไกลเท่าไหร่ๆไม่ท้อต้องมา

นานเหลือเกินที่เราสองคนไม่เจอหน้าตา

หากไม่มาวันนี้..ใจคงขาด

พบพอคนที่ใจรักอยากเข้าไปทักทาย

คุยให้มันชื่นใจคิดถึงเหลือเกิน

...

แต่เหมือนเธอนั้นดูลืมฉันมีหัวใจเพิ่มเติม

แบ่งให้ผู้หญิงที่จูงมือ

ความห่างไกลแกล้งกันเปลี่ยนเธอให้มีสองใจ

ฉันมาทำอะไรวันนี้....

...

หอบรักมาเจ็บทำไม ดั้นด้นมาไกลเพื่อเจ็บเพื่อช้ำ

หอบรักมาเจ็บทำไม เอารักคืนใจเอากลับไปซะ

กลับไปรักษาแผลก่อน ก่อนใจจะตายทั้งเป็น

ปล่อยให้หยดน้ำตาล้างใจที่มันรักเธอ

นานเท่าไรให้มันหลั่งริน...ไหลไป

มันต้องมีสักวันล้างเธอได้หมดหัวใจ

ลืมผู้ชายใจร้ายเช่นเธอ


วันดีคืนดี ก็นั่งคิดถึงเรื่องเก่า ๆ
คิดถึงบรรยากาศคุ้นเคย คิดถึงคนคุ้นเคย คิดถึงรอยยิ้มคุ้นเคย
ที่คล้าย ๆ จะห่างหายไป อยู่ใกล้ก็เหมือนไกลซะอย่างนั้น

จำได้ว่า
ในวันที่เคยมีความทุกข์ มีบางข้อความที่ส่งมา ทำให้รู้ว่ายังห่วงใยกันเสมอ
มีบางคำพูดที่ได้ยินแล้วทำให้ยิ้มได้ทั้งน้ำตา จนกระทั่งผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้

จนถึงวันนี้ ถ้าทำได้จริง ๆ
หากความสุขแบ่งกันได้ ก็อยากจะแบ่งปันให้ เผื่อจะทำให้ยิ้มและหัวเราะได้บ้าง
หรือถ้ามีเรื่องทุกข์ ก็อยากจะให้แบ่งมาช่วยกันทุกข์ จะได้ลดน้อยลง
ที่สำคัญคือไม่อยากให้เศร้าเลย จริง ๆ นะ